Citytrip Berlijn

Van woensdag 24 juli tot en met zaterdag 27 juli deden we een geslaagde citytrip naar Berlijn. Met de trein, wel zo relaxt. ‘We’, dat waren Marco en ik met onze twee dochters. Onze zoon had besloten niet mee te gaan.

We hebben erg genoten, Berlijn smaakt wat ons betreft naar meer!

De foto’s spreken voor zich!

Advertenties

Marco’s ervaringen met Berlijn toen en nu

Wat herinneringen van vroeger, ongeveer 30 jaar terug, vanaf mijn huidige vakantie-appartement in Berlijn.
Normaal ben ik nooit zo van de gevoeligheid en sentimenten. Ik leef van dag tot dag.
Maar vandaag zijn we in Berlijn op toch wel historische plekken geweest. Brandenburger Tor en Checkpoint Charlie. Wat mij bekroop en opviel bij de foto’s die we zagen vlakbij bij Checkpoint Charlie, was het gevoel van bekeken worden en benauwdheid van vroeger vóór de Wende. Toen de muur er nog stond.

Ik ben 3 keer in Oost Berlijn geweest. Eén keer met school, één dag. En later met een uitwisseling 2 keer een week. Veel mooie dingen meegemaakt, maar ook het besef dat men niet vrij was.

Nu liepen we onder de poort door van Brandenburger Tor. Vroeger heb ik aan de oostzijde en aan de westzijde gestaan. Met de poort in het niemandsland van de muur.

En vanavond nog aan de Spree gezeten aan de oostzijde. 30 jaar terug een stuk niemandsland waar eerst geschoten werd en dan pas gevraagd wat men daar zocht.
En dat allemaal omdat het socialisme zijn burgers wilde beschermen.

Niet dat ons kapitalisme nou zoveel beter is. Maar wel frappant dat vroeger in West Berlijn Mercedes op z’n voetstuk stond en nu ook aan de oostzijde de ster op een flatgebouw pronkt…

En het Kaufhaus des Westen. Een luxe megawinkel waar de westerse toeristen en de Oost-Duitse upperclass kon kopen. Nu staat het een beetje verlept tussen de souvenirwinkeltjes.
Wel is de route van Alexanderplatz naar Brandenburger Tor nog steeds indrukwekkend. Met veel voormalige DDR-regeringsgebouwen. Geschiedenis en een heel mooi stukje Berlijn.

Was al met al een mooie ervaring om nog eens terug te zijn.

Marco Zeeman, 25 juli 2019

De Berlijnse Muur

Hoe het was, die Muur, dat zal ik nooit meer dan bij benadering kunnen weten.
Opgegroeid tijdens de Koude Oorlog, werd het wereldnieuws bepaald door de politieke machten in West en Oost. Het was onderdeel van ons leven: de wapenwedloop, de vredesdemonstraties, Brezjnev / Reagan.
En ondertussen was daar mijn moeder die pakketten met kleding en voedsel naar Oost-Duitsland stuurde, naar een predikanten-gezin. Daardoor kon ik me als kind een heel klein beetje indenken hoe het was om te leven onder het communistische regime.
Maar hoe het leven was in Berlijn, de verscheurde stad? Hoe het voor de bewoners was die in Oost of West woonden?
Het Klein Orkest lukte het om in het lied ‘Over de muur’ die vragen in beeldende woorden weer te geven. Een lied dat me toen ontroerde – toen het de werkelijkheid bezong. Maar ook nu pink ik er nog een traan bij weg.

De val van de Muur was De Grote Wende. Het communistische systeem viel plotseling in duigen. Ik zat aan de buis gekluisterd. Ik kon amper beseffen wat er gebeurde en hoe groot de impact voor de gewone burgers van de Oostbloklanden – en Berlijn in het bijzonder – moest zijn.
Ik had het jaar daarvoor mijn Havo-examen gedaan en bij het vak geschiedenis was de Koude Oorlog specifieke examenstof geweest. Dus ik was enigszins ‘ingelezen’ en enorm onder de indruk van het feit dat ik deze historische gebeurtenissen als tiener meemaakte!

Berlijn 30 jaar later. Een stad die hoog op mijn wensenlijst stond voor een citytrip. Juist vanwege die historische achtergrond.
Vandaag hebben we de belangrijkste plekken bezocht die toen in het centrum van de wereldgeschiedenis stonden. Het was bijzonder en indrukwekkend.
Tegelijkertijd was het zó plat! Het is eigenlijk zo gewoontjes om onder de Brandenburger Tor door te kunnen lopen en met andere toeristen daar wat te staan. Terwijl het een plek is geweest waar jarenlang niemand kwam, omdat het vanwege de Muur niemandsland was.
Checkpoint Charlie is een klein hokje dat als een soort alternatieve verkeersheuvel de weghelften in tweeën splitst. Nietig, temidden van al die toeristen op de stoep. Je voelt niet meer de serieuze dreiging die er vroeger was. De DDR-soldaten die destijds mochten schieten op alles wat verdacht was.
Het restje muur dat aan de andere kant van de weg achter een omheining van fotoborden staat, is te minimaal om echt indruk te maken.
De levensgrote foto’s doen dat wel! Bij de foto van een man die in de Muur aan het hakken is, pink ik een traan weg. Maar per saldo wordt Checkpoint Charlie commercieel uitgebuit. Dat is jammer en is tegelijkertijd zoals het gaat (in het kapitalistische systeem).
De ernst van de situatie destijds is weg en ook niet terug te halen. Dat maakt de indrukken oppervlakkig. Een bezoekje aan het Mauer Museum zal dat vast goed maken. Wij hebben dat bezoekje niet gedaan. In plaats daarvan heb ik Wikipedia er nog eens op nageslagen…

Maar al met al overheerst het gevoel dat ik blij ben dat we hier geweest zijn! Blij dat dit een stad is die weer één is en in haar bestaan uiteindelijk maar een korte episode deze zwarte bladzijden schreef…

Wikipedia over de Berlijnse Muur

Verandering van focus

Het is een hele tijd geleden dat ik geblogt heb over mijn werkzaamheden. In november 2016 schreef ik in ‘Het is gelukt’ over het binnenhalen van twee opdrachten. Sindsdien is er veel gebeurd.
Ik gebruik mijn blog graag als archief van mijn leven, dus hoog tijd om te schrijven over de verandering van focus die inmiddels heeft plaatsgevonden.

Ik ben vanaf 2009 tot en met begin 2018 actief geweest in het ‘wereldje van de actieve bewoner’. Lid van diverse bewonersorganisaties, zoals de wijkvereniging, voorzitter van het stichtingsbestuur van een bewonersbedrijf, betrokken bij diverse bewonersinitiatieven, et cetera. Ik deed dit uit ideologische motieven: bewoners tot bloei laten komen en stimuleren dat bewoners als volwaardige partners mee mogen beslissen over hun woonomgeving. Ik deed dit als christen (en dat was ook bekend), maar nam mijn geloof niet doelbewust mee in mijn bezigheden.

In 2015 besloot ik me als kleine zelfstandige in te schrijven bij de KvK met als uitgangspunt: ‘ik zet een knip tussen wat ik nog vrijwillig doe en waar ik voor betaald wil krijgen.’ Via mijn netwerk kwam ik aan een aantal opdrachten. Ik genoot van dit succes en had het super-druk. Het feit dat het me lukte om inkomen te generen met activiteiten waar mijn hart lag, was de mooie kant van de medaille en een belangrijke bevestiging voor mijn eigenwaarde. Het feit dat het een enorm beslag op mijn tijd en (geestelijke) aanwezigheid in het gezin legde, was de keerzijde die mij zwaar viel.

Voorjaar 2017 begonnen we in onze gemeente (VBG de Regio in Klazienaveen) voor het eerst met themaweken over Recht & Gerechtigheid. De eerste zondag was Jurjen ten Brinke van Compassion aanwezig (‘Kinderen bevrijden van armoede in Jezus’ naam’) en hij complimenteerde onze gemeente met ons missionaire hart en het feit dat we ons zo uitstrekten naar onze omgeving. Deze woorden troffen doel bij mij, want ik ervoer dat meer het tegenovergestelde het geval was. We zaten dan wel bijna 3 jaar in Klazienaveen, toch waren we in het dorp nauwelijks bekend en we waren er zeker niet geworteld. Ik voelde meteen een diepe drive om hiermee aan de slag te gaan, in het besef dat ik voldoende in mijn rugzak had om iets te kunnen betekenen. Begin die week kreeg ik tijdens mijn Stille Tijd bevestiging: de zin ‘over een jaar ben je met alles gestopt wat je nu doet’ drong heel concreet mijn gedachten binnen. Op dat moment – begin april 2017 – zat ik nog volop in het (vrijwilligers)werk. Maar ik werd erg enthousiast van de idee dat ik deze draai mocht gaan maken en al mijn bestuurswerk en zzp-werk mocht afbouwen om me volledig in te zetten voor Gods Koninkrijk.

De twee opdrachten die ik tot een goed einde moest brengen, heb ik met veel enthousiasme en discipline uitgevoerd. Ik keek met voldoening terug op het behaalde resultaat en ook mijn opdrachtgevers waren tevreden. Toch was het uitzicht op het leven ná 7 oktober (de dag van Het Grote Voor Elkaar Festival) – de rust die dan mijn leven zou gaan bepalen – wat mij en mijn gezin op de been hield.

Het lukte me in de periode van april 2017 tot april 2018 om alle bestuurstaken neer te leggen en in de manier waarop dat ging, zag ik duidelijk Gods hand. Eén zzp-klus liep nog door tot half juni vorig jaar. En daarna was ik écht vrij… Wat mocht ik gaan doen met mijn tijd? In de eerste plaats genieten van de rust en balans in mijn leven en meer tijd doorbrengen met God.

Er diende zich (toch!) iets nieuws aan: ik werd gevraagd om lid te worden van het bestuur van de bewonerscommissie in onze straat (220 woningen + bejaardentehuis). Ik bad hiervoor en het werd mij duidelijk dat het Gods wil was om me aan te sluiten. Heel bijzonder, om buurtgenoten waar ik al 23 jaar mee in de straat woonde, nu eindelijk te leren kennen!

Mijn betrokkenheid bij mijn eigen straat werd verder vergroot door me aan te melden als vrijwilliger bij mijn naaste buur: het bejaardentehuis. Eindelijk! Dit had ik me al jaren terug voorgenomen, maar nooit de tijd en de rust voor gevonden. Sinds vorig najaar bezoek ik een oude dame van 89 en ik geniet ervan!

Ondertussen probeerde ik in de gemeente missionaire beweging van de grond te krijgen en ik werd hierbij actief ondersteund door onze voorganger. Missionair betekent gericht op de wereld waarin de kerk geplaatst is.
Na een inventarisatieperiode waarin we zochten naar Gods leiding, kwamen we uit op het vormen van een Kliederkerk Promotieteam. We wilden graag meer bekendheid geven aan de Kliederkerk die onze gemeente sinds een aantal jaren organiseert. We zien de Kliederkerk als een fantastisch initiatief om kinderen met hun (groot)ouders bekend te maken met Gods liefde.
Vóór een Kliederkerk aan staan we met een pop-up tent op de zaterdagse markt in Klazienaveen. Een team van jong en oud vermaakt het publiek met een dansje en spelmateriaal en daarbij knopen we gesprekjes aan met passanten. Met succes: na een try-out in maart, hadden we tijdens de Bloemenmarkt (klik = filmpje!) onze eerste actie wat resulteerde in bijna 15 nieuwe Kliederkerk-bezoekers. Ik krijg veel energie van deze activiteit en voel me gezegend dat ik hier veel organisatie-tijd in heb kunnen steken!

Een andere nieuwe taak waar ik me in de gemeente mee mag bezig gaan houden, is van een hele andere orde. Begin dit jaar werd ik gebeld door onze voorganger over het feit dat het oudstenteam de stap had gezet om te komen tot bestuurlijke ondersteuning voor hen. Het OT dacht aan mij om dat team te gaan leiden. Dat ze mij hiervoor benaderden, kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Ik had 5 jaar geleden een gavencursus gedaan, waarbij ik ontdekte dat ik de gave van bestuur heb. Ik heb daarna ook een aantal bestuurlijke klussen gedaan, maar verder is er niet heel veel met deze uitkomst gedaan. Maar daar is nu dus verandering in gekomen!

Het nieuw gevormde team noemen we Staf, ik ben daar inmiddels teamleider van en we zitten op dit moment in de afronding van de inventarisatiefase. We hebben nagedacht over onze waarden, missie en visie en zijn nu bezig om onze concrete doelen te beschrijven. Onze focus ligt op leiderschap en het vormen en onderhouden van de teams in onze gemeente. Als we investeren in de groei van teamleiders in hun functioneren, dan zal het effect daarvan merkbaar zijn in alles wat we als gemeente ondernemen.

Vanaf januari tot en met half mei heb ik de cursus Leven met een Missie gevolgd bij het Evangelisch College. Deze cursus had ik al gepland voordat ik gevraagd was voor de Staf, maar was perfect getimed door mijn hemelse Vader. Ik heb veel geleerd wat ik rechtstreeks kan toepassen in mijn taken in de gemeente (maar ook in mijn dagelijks leven).

Ik sta nu aan de vooravond (en heb er al een beetje van mogen proeven: het smaakt goed!) van een prachtige nieuwe taak. Het is de plek die God voor de komende tijd voor mij bedacht heeft. De periode van rust heb ik mogen benutten om dichter bij God en meer met Jezus te leven. Het heeft discipline in mijn gebedsleven gebracht. Ik ervaar dit als waar: hoe dichter je bij God leeft, hoe meer verlangend je wordt om nóg dichter bij Hem te leven. Een overvloedig leven van liefde ontvangen en uitdelen! 😃

De trui van Jan Uitham

Jan Uitham stond eind vorig jaar met zijn achterkleindochter in het DvhN met een reportage over hun beider schaatscarrières. Op 20 april overleed de 94-jarige schaatslegende

Nu ben ik niet iemand die dit soort nieuwsfeiten volgt, laat staan dat ik er een blog aan ga wijden. De reden dat ik hierover schrijf, is omdat ik onlangs de trui van Jan Uitham heb nagebreid. Die trui had hij aan tijdens de legendarische Elfstedentocht van 1963.

Afgelopen zomer bezochten Marco en ik het 1e Friese Schaatsmuseum in Hindeloopen. We hadden beide een ander tempo bij het rondkijken, dus onafhankelijk van elkaar liepen Marco en ik langs alle vitrines. In het museum is veel aandacht voor de Elfstedentochten, met veel verzameld beeld- en ander materiaal. Zo hing er in één vitrine een mooie gebreide trui die mij meteen enorm aansprak. Ik maakte er foto’s van en las het verhaal erbij. Over die ene Jan Uitham, waar ik nooit van gehoord had. Maar ik zag in die trui meteen een mooi breiproject voor Marco!

Naderhand kwam Marco er zelf ook mee! Hij vond die trui van Jan Uitham zo gaaf! Dus… Er stevig tegenaan gebreid afgelopen herfst en winter. Patroon uitpluizen aan de hand van de foto’s was niet moeilijk. Een sjaalkraag vond ik wel een leuke eigen touch aan de trui geven. En net toen het in februari zo warm was, had ik de trui af! Gelukkig werd het daarna nog heel koud en Marco ziek, dus toen heeft hij de trui met heel veel plezier gedragen… 😉

Ik had mezelf voorgenomen om een blog over de trui te schrijven. Nu – met het overlijden van Jan Uitham – heb ik de daad bij het woord gevoegd. Ter nagedachtenis aan deze doorzetter!

Ze verwacht me

Half 11
Ik druk op de deurbel
en kijk daarna door haar keukenraam.
De lamp brandt.
Dus ze heeft haar voorbereidingen getroffen.
Ze verwacht me.

Ik zie dat ze op staat.
Ze doet de deur open.
Ik geef haar een hand en zeg:
“Goedemorgen, daar ben ik weer.”

Ik ga zitten.
Zij zet koffie, op de tast.
De kopjes staan al klaar op het aanrecht.
Twee schoteltjes staan er naast.
Zolang als het goed gaat, zal ze zelf koffie zetten.
Toch nog een stukje regie over haar leven.

We drinken koffie en eten een koekje.
Ze vertelt over haar leven.
Fijne herinneringen ophalen, dat doet ze graag.
Want: “Met mijn geheugen is niets mis hoor!”
Soms is er ruimte voor verdriet.
Over het gemis van twee kinderen, kort na elkaar overleden.
Niet ouder geworden dan ruim 50 jaar.

Dan is het half 12.
“Het is tijd om te gaan.”
Voor ik vertrek, lees ik een Psalm.
Daar gaat ze even goed voor zitten.
Maar ze vindt het ook wel ongebruikelijk.
In haar RK-kerk kreeg je vroeger geen Bijbel bij het trouwen.
Nu wel.
“Jullie Protestanten kennen de Bijbel veel beter, hè?”

We lopen samen naar de voordeur.
“Tot de volgende keer!”

Twee keer in de week een uurtje.
Het stelt niets voor.
Maar wat is het mooi!

Want ze verwacht me!